Ik voel iets. Mag dAt?

  •   Ja
  •   Nee

Een thema dat vaak ter sprake komt tijdens coachgesprekken: pijn. Als mens fietsen we daar eigenlijk het liefst omheen, zo zitten we gewoon in elkaar. Als het gaat om lichamelijke pijn, is dat maar goed ook! Gelukkig hebben we onze reflexen en trek je je vinger bliksemsnel terug als je 'm brandt aan een hete pan. Maar als het gaat om je innerlijke leven, is het juist goed om stil te staan bij wat je voelt. Ook als je pijn ervaart.

Waarom eigenlijk?

In haar boek ‘De Moed van Imperfectie’ geeft Brené Brown een antwoord:

“We kunnen emoties niet selectief dempen. Er bestaat een heel scala aan menselijke emoties, en wanneer we de duistere emoties dempen, dempen we ook de lichte. Toen ik de scherpe kantjes van mijn pijnlijke gevoelens van kwetsbaarheid af haalde, dempte ik daarmee onbewust ook positieve gevoelens, zoals geluk. (…) Wanneer we geen moeilijke gevoelens meer toelaten, kunnen we ook geen geluk toelaten.”

Voel jij je soms ook afgevlakt? Niet heel verdrietig of blij, maar een beetje grijs en onbestendig? Ik weet zeker dat we daar allemaal weleens last van hebben. Dat kan komen door weggestopte pijn. Als gevolg hiervan zijn we minder goed in staat om ons intens gelukkig te voelen en op-en-top te genieten als er mooie momenten zijn. Dat komt doordat negatieve en positieve emoties met elkaar verbonden zijn. Zoals Brené Brown zegt: we kunnen niet selectief zijn en alleen maar de mooie dingen in ons leven toestaan. Zo werkt het nu eenmaal niet. 

We willen ons allemaal altijd gelukkig voelen, ik ook. Een pijnvrij leven, hoe fijn zou dat zijn? Maar het leven leert anders. Daar zitten goede en slechte tijden tussen, soms geluk en soms verdriet.. De vraag is hoe je daarmee omgaat. Ik denk dat pijn onvermijdelijk is, de kunst is te weten wat je ermee moet doen. Wegstoppen is niet verstandig, toelaten is veel beter. Wat we dan nodig hebben, is een flinke huilbui. Of twee ;-) Af en toe het ventiel losdraaien omdat de boel zich opgestapeld heeft. En dan moet het eruit. Met een opgeruimd gevoel als beloning, want zo zitten we als mensen in elkaar. 

Natuurlijk willen we ons graag béter voelen als we pijn hebben. Maar dat gaat soms gewoon niet. Wat wel kan, is dat we beter kunnen leren vóelen. Alles, dus ook de (onvermijdelijke) pijn. Juist omdat het wegdrukken van pijn de beleving van je geluksgevoel aan de andere kant in de weg kan staan. En dat laatste zou juist zonde zijn, want we willen ons graag ook gelukkig voelen, als er mooie momenten zijn. 

Hoe je dat dan doet? Dat begint met erkenning. Dat je voelt wat je voelt. En dan niet zozeer beredeneren, maar gewoon voelen. Dus als je je afvraagt of je iets voelt, gewoon 'ja' zeggen. En als je je afvraagt of dat mag, ook 'ja' zeggen. Vervolgens kun je nadenken over waar het gevoel vandaan komt. Vaak ligt de oorsprong ervan in je gedachten, daarover gaat het in een ander blog: Denken over gedachten. 

Ik ben ervoor om gewoon eerlijk te zijn. Over plezier, pijn en alles wat daar tussen zit. Geef het de ruimte die het nodig heeft, want dat maakt de weg ook weer vrij om echt te genieten van alles wat wél goed gaat.

 

 

Heb je even iemand nodig die met je meeloopt om je pijn een plek te geven, zodat je ook weer meer kunt genieten van je leven? Vraag eens een vrijblijvend kennismakingsgesprek aan.