Huilen is heerlijk!

Onze zoon van twee vindt het heerlijk om af en toe lekker te huilen. Niet gehinderd door enige schaamte snikt-ie de ogen uit z’n lieve kleine hoofd. Soms roept hij erbij: “Nu hard huilen, straks pas klaaaaar..” Om er dan na een halve minuut mee op te houden met de mededeling dat hij het nu wel genoeg vindt. Fantastisch vind ik het om te zien dat kinderen zo ongecompliceerd goed zijn in het omgaan met hun emoties. Lekker de tranen laten komen en weer laten gaan. Kunnen wij als volwassenen nog wat van leren!

Eenmaal geen kind meer, wordt huilen er niet simpeler op. Ook wel begrijpelijk, het brandende gevoel van opkomende tranen en beseffen: Shit, hier gá ik… Die bochtige glijbaan van emoties is soms angstig donker en onvoorspelbaar.

In mijn coachingspraktijk wordt ook regelmatig gehuild. Al pratend komen bij de coachee de emoties naar boven en de tranen eruit. En ook al is huilen niemands grootste hobby, ik moedig  altijd aan om gewoon dapper te zijn en niets weg te slikken. Laat maar komen, de doos tissues is nog lang niet leeg.

Vaak moeten mensen over allerlei belemmerende overtuigingen heen om de tranen toe te staan. Nogal eens klinkt er uit het verleden een stem van een ouder die vond dat je de tanden op elkaar moest zetten. Of dat er toch ergere dingen waren dan het zogenaamd onbeduidende kinderverdrietje. Meestal met de beste bedoelingen gezegd, maar niet opbouwend voor een gezond emotioneel huishouden.

Inmiddels volwassen, zijn mensen vaak net zo streng voor zichzelf als dat hun opvoeders waren, als het om emoties gaat. Dan is het belangrijk dat mensen zich bewust worden van wat ze hebben meegekregen. Maar belangrijker nog: hoe ze zelf willen omgaan met emoties. Daarom de vraag: mag je huilen van jezelf? Soms ben je je eigen grootste vijand en sta je jezelf in de weg om vrijuit te voelen wat je voelt.

Maar dan goede nieuws: huilen is echt heerlijk. Niet om erin te blijven liggen, maar als essentiële fase om verder te kunnen. Als emoties bovenkomen, weet je namelijk dat je bent waar je wezen moet: bij de kern. Het betekent dat je blijkbaar iets hebt liggen wat je aandacht verdient. Een huilbui is dan schoonmaak voor de ziel. Elke traan brengt je dichter bij ruimte en echte verwerking.

Daarbij: positieve en negatieve emoties zijn met elkaar verbonden. Daarom voelen mensen die veel onverwerkt verdriet hebben, zich ook niet intens blij als er mooie dingen gebeuren. Ze raken vervlakt en hebben het gevoel emotioneel onder water te leven. Daarom nog meer goed nieuws: huil en houd opruiming, zodat je ook de positieve gevoelens weer op en top kan beleven.

Ook mooi: samen huilen kan je relaties verdiepen. Laatst definieerde iemand het zo: ‘Geluk is uithuilen in de armen van je man.’ Ja, boterzachte clichés over gedeelde en halve smart zijn hier ook gewoon waar. Geef je er maar aan over, tranen binden samen omdat je kwetsbaar durft te zijn bij de ander. En het geeft de ander ook de gelegenheid om er nu eens voor jou te zijn.

En wat de toekomst betreft: je geeft je kinderen echt iets essentieels mee als je ze helpt om emotioneel volwassen te worden. Dat ze zelf mogen bepalen wanneer het verdriet begint én eindigt. Soms duurt het verdriet langer dan je denkt, of soms is je kind juist flinker dan je verwachtte. Je bouwt aan een gezond zelfvertrouwen als ze zelf hun emoties kunnen reguleren; blijdschap én verdriet. En daarbij kijken kinderen vooral naar hun ouders: hoe doen zij het? En als jij weet hoe het kan en mag, help je niet alleen jezelf maar vooral ook je kinderen.

En ja, dan is huilen heerlijk. Voor jou en voor hen. Voor nu en voor later.